انتهای خیابان پاستور

چقد دلم میسوزه به حال خودمون

همه دارن از انواع استرسو مشکلات روحی رنج میبرن

مریضایی ک میان اصلا صبر ندارن انگار تو‌مسابقه دون، تند تند میپرسن: تموم شد؟ چیکار کنم؟ برم؟ بیام؟ آقا صب کن!

وقتی میگم صب کن و انقد سوال نپرس یهو میرن تو خودشون بعد باید چندین بار صداشون‌کنی تا جوابتو بدن.

انگار یا تو خلسه ن یا حالت آماده باش.

ما بلد نیستم بیکار یه ریع یه جا بشینیم.

بلد نیستم آروم باشیم.

همه بدنا سفت

مغزای زنگ زده، دیروز یکی اومده بود میگفت سه تا دختردارم اگر پسر نیارم شوهرم زن میگیره

این چیز جدیدی نیست هر روز من میبینم آدمایی که برای پسر دار شدن بخاطر فشار خانواده میان

بنظرتون مثلا صد سال دیگه این مسئله درست میشه؟

میرسیم به جایی ک مردم مثلا امر.یکا الان هستن؟