انتهای خیابان پاستور

امشب دلم میخواد قدر کل مدتی که نبودم بنویسم ولی متاسفانه وقتش نیست.

راستی یه سوال

حاضر بودین که حقوقتون دو سوم بشه ولی فشار کاری و استرسش یک سوم بشه؟

شاید باورتون نشه ولی تو همچین موقعیتیم و یه جورایی میترسم که نکنه دارم ناشکری به وضع قبلم میکنم و این حس الانم باعث شه همینجوری بمونه؟

قبلا تو بیمارستان بودم و واقعا واقعا خسته بودم. الان یه روز در میون یه سه چهار ساعت میرم مطب. نه پذیرش میکنم نه هیچی. ولی خب حقوقش خیلی کمتره.

امنیت شغلی هم نداره.

جدیدا به شکرگزاری و بحث انرژی خیلی اعتقاد پیدا کردم