انتهای خیابان پاستور

این روزا از معدود چیزایی که دوسش دارم و بهش دسترسی دارم آسمونه. هر روز یه لیوان قهوه درست میکنم و میرم پشت بوم رو به یه تیکه آسمونی که دارم میشینم و خداروبابتش شکر میکنم‌.

امروز هوا بارونیه، غروبه، و من لامپ هارو خاموش کردم و کنار پنجره نشستم و لیوان قهوه م دستمه و آهنگ بی کلام کوهستان رو گذاشتم‌.
برای چند دقیقه نمیخام به هیچ چیز فکر کنم. میخام از اسمون و بارونی که هنوز کسی اونو ازم نگرفته لذت ببرم.

خدایا شکرت که فعلا قدرت خرید قهوه رو دارم. خدایا شکرت چشمامو ازم نگرفتن و میتونم سیر نگاهش کنم. خدایا شکرت که آسمون مال کسی جز خودت نیست‌ و زیباست، مثل خودت...
خدایا شکرت برای این حس خوب‌ و آرامش آنیی که هنوز مونده.

+قالب وبلاگو آسمون میذارم. چون هنوز دوستش دارم‌.