انتهای خیابان پاستور

خوشحالم که تو وبلاگم همیشه خود واقعیمم و سعی در پنهان کردن حسم یا تغییر واقعیتی ندارم وگرنه سالها بعد موقع خوندنش با یه سری حسی که دروغ و راستش مشخص نیست روبه رو میشدم. عین وبلاگ سال ۹۰م یا ۹۳م

البته من اینجارو باز کردم که خودم باشم

که سفره دلم رو باز کنم توش

خصوصا وقتایی که دلم گرفته بیشتر دلم میخاد بنویسم وجای استوری و پروفایل گذاشتن خودمو اینجا خالی میکنم

وگرنه نوشتن دیگه برام معنایی نخواهد داشت

هرجا دیدین آرشیوم خالیه بدونین خیلی حالم خوب بوده، البته قول میدم اگر اوضاع خوب شه بازم بنویسم

تو کل هفت ماه اخیر ۲۲ تا ۳۰ ابان خوشحال بودم ک اونم نت قطع بود‌.