انتهای خیابان پاستور

حس میکنم دانشگاه یه آدمه که مرده و من هر روز دلتنگشم و یاد خاطراتش میفتم 

خدا هیچ ادم دوست داشتنیی رو ازمون نگیره

بارها ارزو کردم یکی از پرنده هایی باشم ک صبح ها موقع رفتن به بیمارستان از کنار سرویس و بر فراز جنگل بلوط رد میشن

غمگینم. نه پیش روسام محترمم. نه پیش مردم. 

سرگرمیی ندارم

دوستی ندارم

جایی نمیرم اصولا

و زندگی شبیه یه ربات میگذره

ناشکر نیستم اگر

وقت بشه که درس بخونم و امید قبولی رو تو دلم زنده نگه دارم

امید اللن از هر چیزی واسم باارزش تره و سرپا نگهم میداره