انتهای خیابان پاستور

امروز یه تیکه از یه فیلم عروسی دیدیم از یه دخترخاله ی موقشنگ که خیلیم ازدواج مزخرفی کرد

گفتم چقد قشنگه فیلمش چقد بد که ما فیلم بدردبخور نداریم... موقشنگ باز شروع کرد که خودت تالار نخواستی و فلانه و بهمانه

منم جوابشو میدادم که تالار چه ربطی به فیلم و عکس داره و...

ولی حقیقت این بود که وقتی من روز عروسیم یکی از سخت ترین و مزخرف ترین روزای زندگین بود چرا باید انتظار فیلم و عکس خوب ازش داشته باشم؟

وقتی از فامیلای خودم بدم میاد و اصلا حوصله معاشرت با فامیلای موقشنگ رو ندارم و هیچ دوستیمم اونجا نبود که دعوتش کنم چه فیلمی میخواستم داشته باشم؟

من حتی ۲ تا خواهرای خودمم برام غیر قابل تحملن.

داداش موقشنگ برام غیر قابل تحمله.

چه فیلمی؟ چه عروسیی؟

وقتی اون روز سراسر فشار و خستگی و اجبار بود چه فیلمی چه عکسی؟

بشین سر زندگیت زندگیتو بکن عزیزم