هیچکس به اندازه من رنگ خودشو دوست نداره :)
کلا من کسی بودم که از بچگی مشکلات اعتماد بنفس، عزت نفس و هزارتا کوفت و زهرمار دیگه داشتم که حس میکنم تا حد زیادی تونستم کنترلشون کنم اما هیچوقت نسبت به رنگ پوست و موم شک نکردم.
پوستم جوش میزنه موهام گاهی ریزش شدید میگیره و نقاط تیره داره پوستم و... ولی من عاشق رنگ گندمی پوستمم و به نظرم خیلی سسکیه :) و همچنین عاشق رنگ قهوه ای پررنگ موهامم و حس میکنم کامل ترین و قشنگ ترین رنگه. اصلا تا بحال به تغییر رنگش فکر نکردم مگر اینکه شاید جهت فنتسی کردنش یه چندتا تیکه رنگ قرمز یا آبی یا طوسی اضافه کنم.
شاید باورتون نشه ولی من یه خواهر دارم که بخاطر اینکه سبزه س و سفید نیست چند سال افسردگی گرفته بود.
من نه دوست دارم روشن تر باشم نه تیره تر.
البته قطعا باور دارم که هر رنگی قشنگی خودشو داره!
مثلا رنگای تیره با آرایش مخصوص خودش و یه ذره براق بودن پوست خیلی سسکی میشن :) رنگ سبزه جون میده برای تیپایی با رنگای قرمز و سرمه ای و اینا و سرمه دور چشم و رژ زرشکی و پوست سفید هم با رنگای پاستلی خیلی خوب میشه.