در مورد کارپردازی نگفتم براتون که دوهفته ای هست ولش کردم.
واقعا به استرس و درگیریش نمی ارزید.
فک کن دوروز صبح بیدار میشدی ساعت هفت چک میکردی میدیدی نوبتا پر شده یا نیست یا مریض پشیمون میشد. آخرش هیچی گیرت نمیومد.
بارها ازم خواستن نوبت بگیرم بعد پشیمون شدن یا نشده و من برای هرکدومش حداقل ۴۵ دیقه معطل شدم. حالا برای نوبت اینترنتی تلفنی چقد بهم میرسید خوبه؟ ۳۵ هزارتومن! یه قیمت بالاتر آدم بگه سکته میکنن.
طرف بهم گفته بود نوبت ام ار ای بگیر(نوبتش حضوریه) ۷۰ تومن ازش گرفتم دو هفته دست از سرم برنمیداشت. یه روز میگفت نوبتمو عوض کن یه روز میگفت مریضم حالش بده صحبت کن همین امروز بیایم یه روز میگفت نسخه شو عوض کردیم و... آخرش ریدم بهش اونم رید به من :/
استرسش اونجا شدت میگیره که طرف میگه برای فلان موقع وقت میخوام بعد میری میبینی یه روز قبلش وقت میدن به طرف میگی صب کن تا اون موقع. صب میکنی اون روز میاد همش نگرانی نکنه نوبتا باز نشه نکنه پر باشه و... نکنه خوابم ببره. و همش خطریه چون طرف از شهرستان راه افتاده به هوای نوبتش!
تلفنای دائمی هم که بماند که یک دقیقه آزامش برات نمیمونه و از هر ده تلفن یکیش واقعا کارش بهت میفته بقیه یا چیزای غیر ممکن میخوان یا دارن مشاوره میگیرن!
خلاصه ارزش نداشت. هرچند باز من به خوبی ازش یاد میکنم چون یه مدت دستمو گرفت تو خریدای کوچیک و اینکه دعای چندتا از مردم پشتم بود.
ولی اصلا و ابدا کاری نیست که پیشنهادش کنم. باور کنید دست فروشی خیلی بهتره.
یکیو میشناسم کارپرداز خارجیاس دیگه فک کن چقد درمیاره! بازم انقد تو زندگیش استرس میکشه که دوست ندارم جاش باشم.