بالاخره منتقل شدم به یه بیمارستان شهر کوچیک... شهری که خواهرم اونجا زندگی میکنه و یه ساعت و نیم ازینجا فاصله داره. احتمالا برای یه ماه و نیم یا دوماه. بعدش یه ماه مرخصی و بعدش شاید بیکاری شایدم تمدید قرار داد. مدتی که اونجام به احتمال زیاد میمونم پانسیون همون خوابگاه کارمندی
پریروز رفتم که کارامو بکنم اتوبوس نمونده بودو مجبور شدم با سواری برم. سواری دیر حرکت کردو دقیقا از اول غروب تا تاریک شدن هوا طول کشید تا رسیدیم. شیشه رو یکم کشیدم پایین و هندزفری رو گذاشتم و تا رسیدیم با اهنگ "برای" گریه کردم. خیلی خوب بود که غروب بود... خیلی خوب بود که تاریک بود و منو نمیدیدن و خیلی خوب بود که باد زود اشکامو پاک میکرد و راه رو باز میکرد برای اشکای جدید. از فشار باد روی صورتم هم لذت میبردم. یه حسی مثل خودزنی داشت. جدیدا به این نتیجه رسیدم خودزنی در ذات انسان لذت بخشه. یه جورایی درد رو می شوره. ولی نمیدونم چرا؟ مثل وقتی مادری بچه شو از دست میده و میزنه تو سرش یا حتی فلسفه خودزنی تو عاشورا. درست و غلطشو نمیدونم ولی لذت بخشه.
برگشتنی هم تو اتوبوس یه دل سیر گریه کردم. این اروم گریه کردنای توی ماشین عجیب خوبه. درد بچه های 14 ساله ای که اینجا کشتن، درد دختر16 ساله ای که زیر شکنجه مرد... درد چی بگم؟ زبونم قاصره. دردها بی پایانه. قول میدم تا فردا صبح میتونم بشینم و بنویسم و دردها تمومی نداشته باشه. از یه جایی به بعد دیگه نمیتونی چیزی بگی انقدر همه چی تلنبار میشه روی هم.