پسر عموم که حدودا ۴۵ سالشه تا حالا سه بار بهم گفته نوبت ام ار آی اورژانسی میخوام و بعد فهمیدم که اصلا دکتر ام آر آی ازش نخواسته! اصن دکتر نرفته!!! تو توهمات خودش برای خودش ام آر آی نوشته و بعدشم طبیعتا نیومده
آخرین بار هم چند شب پیش بود که بابام از خواب بیدارم کرد و خیلی جدی گفت برادر زن پسر عموت حالش خیلی خیلی بده و این داستانا فوری فوتی نوبت ام ار ای میخوایم
گفتم: پدر من! نصف شب من ام آر آی براش از کجا بیارم؟ بذار صبح شه چشم! فرداش با عجله براش نوبت گرفتم بعد که پسر عموم زنگ زد گفت: یکم سرش گیج میره و کمرش درد میکنه و میخوایم ببریم دکتر ام آر آی بنویسه :/
گفتم: مگه الکیه؟ ام آر آی که نقل و نبات نیست برای هر دردی بنویسن. خلاصه ایشونو بردن دکتر دکترهم اصلا ام آر ننوشت!
زنگ زدم مامانم گفتم این شاسکولا رو من نمیتونم حالی کنم خودت برو بهش بگو یه بار دیگه زنگ بزنه بلاکش میکنم.
جالب اینجاست همه سی تا همکار بخشو جمع کنی اندازه یه من! فک و فامیل ندارن که ازشون نوبت ام آر آی بخوان و انقد خودشونو بخاطر اونا خار و خفیف کنن پیش رئیس و منشی هر دفعه.
پدر و مادرمم که هر بار که میگم من دیگه کاری با فامیلاتون ندارم می کوبن تو سینه شون و جامه میدرن و میگن تو از ما نیستی و شیرمو حلالت نمیکنم و این داستانا
فامیل همکارا بیشتر مسئول و دکتر و مهندسن چهار تا کار راه میندازن براشون، فامیل ماهم اینا. هیچ کاری از دستشون بر نمیاد هیچ! از دستشونم بر بیاد بر عکس میرینن بهت تا حالت جا بیاد ازشون کمک نخوای دیگه.
الهی حکمتتو شکر
واقعا نمیدونم دیگه کجا برم که جایی که توش دنیا اومدم و آدماش دست از سرم بردارن؟ حالا اینا که عرض کردم وقتی شهرمم بودم ارادت خاص خیلی بیشتری بهم داشتن و خب اعصاب منو به شیوه های خیلی متنوع تری مورد عنایت قرار می دادن.