انتهای خیابان پاستور

ابی یه تیکه آهنگی داره بسیاااار تامل برانگیز و زیبا... 

میگه: «تو زنده می مونی، منم که می میرم...»

داستان خیلی از مرگ هاست که قلبمون رو فشار میدن.

مثل دختری که زندگی سختی داشت و سرشو بریدن که من اصلا برای الآنش ناراحت نیستم. مرد! راحت شد! الان از همه مون دچار درد کمتریه! این ماییم که درد می کشیم.

برای هزاران هزار زنی ناراحتم که در موقعیت اون و در معرض هزار نوع آسیب از نَرهای دورور برشونن و با افسردگی و آسیب و نا آگاهی زندگی نکبت باری دارند.