انتهای خیابان پاستور

اومدم بیمارستان آموزشی که توش کارآموزی میومدم

پدر و مادرمو آوردم فیزیوتراپی

شدیییید دلتنگ روزای دانشجویی شدم

چقد همه حس ها فِرِش و قشنگ بود. چقدر امید جریان داشت تو دلمون.

چقدر خوشکل میکردیم و میومدیم مخ زنی :)))))

مسخره بازی در میاوردیم و لذت میبردیم از جوونی

یادش بخیر... یادش بخیر...

امروز روی همون نیمکت نشستم، اما چقدر دلتنگم... کم امید و خسته و زخمی... آدما عوض شدن و من با همون کاپشن دوران دانشجویی نشستم رو همون صندلی، عجب زمستونیه، سرده... سرده... سرده... ولی آفتاب ملایم صبح مثل همون خاطرات زیبا یکم گرم نگهم میداره