انتهای خیابان پاستور

مادر معشوفه قدیمیه یکی از دوستانم(پسر) فوت شده. پدرش رو هم نمیبینه چون خیلی وقته جدا شده بوده از مادرش.

همیشه برای داستان عشقشون غمگین بودم و منو متاثر میکرد.

سالهاست اون دختر ازدواج کرده ولی دوستم هنوز با کسی نیست.

تا دو سال بعد ازدواج اون دختر بیوش این بود:

بستر من صدف خالی یک مرواریست و تو گردن آویز کسان دگری...

امروز مادر اون دختر فوت شد و دوستم آهنگ غمگینی و تک جمله ای درباره مرگ گذاشت... به یاد اون روزها

و من زیرش نوشتم:

به قول ابی:«تو زنده میمونی، منم که میمیرم...»