+ اگر آدم مامانی نیستین و خوتون از پس خودتون برمیاید پیشنهاد میکنم مستقل شین چون استقلال خیلی خوبه. شخصا وقتی برمیگردم خونه اصلا راحت نیستم و دوست دارم زود تر برگردم اتاقم. خوبیایی که استقلال برای من داشت یکی اینکه از جر و بحث های احتمالی تو خونه دورم. دو اینکه هر وقت دلم بخاد میخابم، بیدار میشم، گریه میکنم و با تلفن حرف میزنم و میرم بیرون. سه اینکه هرچی دلم میخواد میپوشم و مجبور نیستم جلو برادر و پدرم مودب باشم. اصلا دلم بخاد لخت میخوابم و کسی نیست بیاد بالا سرم.
هرچی دلم بخواد میخرم و میخورم و مجبور نیستم رعایت بقیه رو بکنم یا اینکه برای اونام بخرم. مجبور نیستم جواب پس بدم. هرجا دلم خواست زندگی میکنم.
از نکات منفی استقلال هم اگر بگم: اولا که آدم خیلی تنهاست. بعضی شبا میترسم. بعضی وقتا دلم میخواد یکی بود باهاش غذا مبخوردم مثلا. گاهی مریضم گاهی حال ندارم پاشم و دلم میخواست یکی بود کنارم که کمکم کنه. گاهی دلم میخواست یکی بود باهاش میرفتم بیرون. یا باهاش هار هار میخندیدم. یا مینشستیم باهم میوه و چایی میخوردیم و دردودل میکردیم.
دوما هزینه اتاقم سالی میشه حدودا 9 میلیون تومن که خب اگر خونه خودمون بودم میتونستم خرج یه چیز دیگه کنم. بماند خرج خورد و خوراک هم که بسیار بیشتر از وقتیه که با خونواده ای.
سوما خونه که بودم مجبور نبودم خیلی از کارا رو انجام بدم. مثلا حیاطو همیشه مامانم میشست یا گردگیری خونه رو اون انجام میداد و...
در حالیکه الان وقت زیادی رو صرف تمیز کردن اتاق و راه روش و... میکنم. حالا اگرم خوابگاه باشین مشکلات همسایه ها و چیزای مشترک هم بهش اضافه میشه که من یه مدت مشکل همسایه داشتم و الانم مشکل خدمات داریم که ان شالله حل بشه.
خلاصه باید بسنجین که واقعا کدوم کفه ترازو براتون سنگین تره. من که ادم خیلی مستقلی بودم و هستم و از انتخابم راضیم.
شمام از تجربیاتتون بگین...