انتهای خیابان پاستور

هر کی سهمیه داره رو استخدام رسمی قطعی کردن. حتی سهمیه شش ماه سربازی باباهاشون تو دوران جنگ و همه جاها برای استخدام پر شد. تبعیض موج میزنه و کسی مارو حساب نمیکنه که نه سهمیه داریم و نه آقازاده ایم.

کرونا بیداد میکنه. واکسن نیست. برق نیست. آب نیست. دارو نیست. بابام مریضه و من دورم ازش. خابگاه بوی گند میده و خدماتش تمیزش نمیکنه و اتاقم پر سوسکه. آینده معلوم نیست و دوست پسرمم از خودم سردرگم تر و بیکار تره. تنهام و برای خیلی از کارا نمیتونم رو کسی حساب کنم.

ولی حالم خوبه چون دارم قرص میخورم و دنیا به تخمم نیست :))))))