انتهای خیابان پاستور

من یه همچین آدمی نبودم نبودم نبودم...

در حالی که مانتوم یه بند انگشت از پیراهن بلند تر بود و با رژ قرمز و شلوار تنگ تو شلوغ ترین خیابون شهر میپلکیدم

از شانس گوهی منه وگرنه هیچوقت با اون تیپ بیرون نرفته بودم. 

خوشحال باشم یا ناراحت؟

دلشون برا چی من تنگ شده دارن زار گریه میکنن؟؟

با اندامم همخونی نداره

فهمید دارم میرم خاست نگهم داره :)

برید ازونا بذارین حالت موبایل داره راحت تره

البته من؟

من حال ندارم برم دوتا اسپری بگیرم که موهام عین برگ خزون نریزه :)

ولی یه روز از همین روزا این کارو میکنم

وای اگه بفهمن

نمیتونم با دید دیگه ای بهشون نگاه کنم

#مورچه

این اصلا فیزیولوژیک نیست

اگر به خدا اعتقادی نداشتم میگفتم برای چی زنده م؟

اگر از نامه اعمالم نمیترسیدم از مرگ بدم نمیومد

از این همه حسرت که تا حالا خوردم...

و یه لحظه از ته دل آرزو کردم همشون بیفتن تو آب. یه لحظه از خودم شرمم گرفت. 

همیشه سعی میکنم جنبه های خوبشون رو ببینم

اما یهو یادم میفته که با این همه ادعاشون و گردن کلفت بازی نصف من نتونستن از پس کارا بر بیان و نفرتم عود میکنه باز

ولی اگه عین گاو بدون یه ممنون خشک و خالی از سر سفره پاشن بی احترام نیستن

به گفته خودشون غذا بهشون نمیچسبه با تشکر کردن

فقط وقتی غذا یکم خشک یا بی نمکه زبون در میارن

حس کلفت بودن به آدم دست میده بخدا

که چهار سال بهم کار بدن

نماد شاید باور ها

شاید سلامتی ها

شاید خوبی ها

و...

که ترکم کردند

بازدید کمم رو تو بیان دوس نداشتم